Blijf op de hoogte!

Ontvang maandelijks een overzicht van de laatste visies. Schrijf je nu in voor de visiefeed en mis niets!
Email adres
Voornaam
Achternaam
Spamvrij en veilig
VisieVan.nl

Jouw visie op deze site?

Een site vol inspiratie voor en door leiders van nu. Bezoek de site en laat je inspireren! Jouw visie ook publiceren op VisieVan.nl?





Instagram

did not return a 200.

Ontsla het ontslagrecht

“Maak van mij geen onmens!”

De visie van Vivienne van Eijkelenborg
“Think big, aim high, shoot for the moon” 
Dat is een van mijn zakelijke motto’s. Vrouwen zijn vaak te bescheiden, willen liever niet op de voorgrond – zo was ik ook. Maar daardoor wordt onterecht gedacht dat er weinig vrouwelijke ondernemers zijn. Ik vind het belangrijk om een voorbeeld naar alle ondernemende vrouwen en de jongere generatie te stellen dat ook zij een bedrijf – internationaal – kunnen leiden.

De enigen die vrouwen tegenhouden zijn wijzelf. Ik heb eerst nee gezegd toen ik gevraagd werd als voorzitter van de Entrepreneurs’ Organization – gewoon omdat ik niet overtuigd was van mij eigen kunnen. Hoe zo moest ik op de bühne binnen toch een voornamelijk mannen organisatie? Pas bij derde keer zei ik ja. Nu zou ik zeggen Just do it….! Most things are difficult before they are easy! Als vrouwen ja zeggen tegen een uitdaging of functie gaan ze het ook echt doen! In de praktijk blijkt dat je mannen maar een halve keer hoeft te vragen voor een functie of uitdaging en een vrouw 3 keer. Daar moeten vrouwen mee ophouden (ik ook!) maar mannen moeten zich realiseren dat in hun teams en bedrijven vrouwen vaak net even een extra zetje nodig hebben om de uitdaging aan te durven gaan.

Terugkijkend op mijn periode als Zakenvrouw van het Jaar kan ik zeggen ”ik vond het een prijs met een opdracht, namelijk het ondersteunen van vrouwelijk ondernemerschap”. Nederland heeft geweldige vrouwen, maar nog steeds groeien te weinig van hen door naar een topbaan of een eigen bedrijf. Ik heb gemerkt dat schuldgevoel nog steeds meer voorkomt dan voorbeeldgedrag. Mijn stelling is dat je met werken en echt ergens hard voor werken juist een goed voorbeeld geeft aan je kinderen! Als je kind iets wil bereiken in de muziek, sport of later in het leven…. ‘’You Pay a Price’’. Het gaat niet vanzelf je moet er echt wat voor doen. Hoe goed is het dan om dat voorbeeld te laten zien en het schuldgevoel hierover te laten varen.

Het taboe bij vrouwen op hard werken moet eindelijk een keer verdwijnen. Zoals gezegd…. Wil je iets bereiken dan moet je vlieguren draaien. Met parttime werken kom je er niet. Net als dat Daphne Schippers of DJ Tiesto er anders niet waren gekomen…. Van mij hoeft echt niet elke vrouw de ratrace in maar laten we alsjeblieft de vrouwen die de ambitie hebben en het kunnen volledig ondersteunen met z’n allen. Praktische ondersteuning t.a.v. kinderopvang en vooral niet de kritische noot t.a.v. hun moederschap bijvoorbeeld…. Dat zou de BV Nederland echt helpen want we hebben allemaal belang bij een betere mix van mannen en vrouwen in de top van bedrijven en de politiek.

Ondernemers investeren overigens structureel te weinig in zichzelf. Ze sturen hun werknemers naar een cursus, maar vinden het voor zichzelf te duur. Investeer in jezelf is dan ook een van mijn belangrijke motto’s. Maakt niet uit wat je doet. Training, coaching, boeken lezen… neem de tijd voor je eigen ontwikkeling. Ik heb zelf heel veel baat bij mijn lidmaatschap van de Entrepreneurs Organization Nederland. Een wereldwijde organisatie waarin ondernemers volgens een gestructureerd format ervaringen uitwisselen met elkaar en zo leren van elkaar.

Recept voor ongelukkige mensen
Vanuit een enquête gehouden onder de ondernemers van de Entrepreneurs Organization Nederland bleek hoe diep de ergernis zit bij werkgevers zit over het huidige ontslagrecht en doorbetaling bij ziekte. Het huidige systeem is een recept voor het creëren van ongelukkige mensen. In de eerste plaats de werknemer. Als iemand niet op z’n plek zit en eigenlijk wil verkassen naar een nieuwe werkgever gebeurd dat op dit moment niet altijd omdat de men de onzekerheid van een tijdelijk contract bij een nieuwe werkgever niet aandurft. Dus blijft de medewerker zitten waar die zit. Zichzelf, zijn team en de werkgever ongelukkig te maken. In de tweede plaats de werkgevers. Ik zit er echt niet op te wachten iedere twee jaar een nieuwe werknemer aan te nemen. Ik wil in ze investeren. Maar binnen de huidige regeling is het onverantwoord om iemand een vast contract te geven als hij pijn in zijn rug heeft of een beetje labiel is. In de derde plaats wordt een groot deel van de ZZP’ers er ongelukkig van. Een deel hiervan zou liever een contract hebben en verdient te weinig om pensioen en verzekeringen te organiseren. Kortom…..iedereen wordt ongelukkig van deze regelgeving. Maar hoe dan wel…. Want als ondernemers denken we in oplossingen!

“Zoek de oplossing niet aan de voorkant maar aan de achterkant!”

Ik wil best medewerkers een goed vast contract geven. Geef me een half jaar de tijd om uit te zoeken of het met iemand daadwerkelijk functioneert. Maar als dan na verloop van tijd zou blijken dat de samenwerking toch niet (meer) werkt…. maak het dan mogelijk om weer afscheid te nemen.

Ook marktomstandigheden kunnen me dwingen andersoortige werknemers in dienst te nemen. Bijvoorbeeld als ik zou besluiten dat ik meer E-commerce wil doen en minder Retail Sales. Dan heb ik andere medewerkers nodig in het belang van ons bedrijf en in het belang van de salarissen van al mijn medewerkers. Dat is nu bijna onmogelijk.

Afscheid nemen is voor ondernemers meestal pijnlijk. En echt niet iets waar we naar uit kijken. Maar in bedrijfsbelang is het soms noodzakelijk. Het liefste zou ik dat zonder dossieropbouw doen, ook al weet ik dat dat veel gevraagd is. Maar andersom: een werknemer heeft een maand opzegtermijn en kan zonder opgaaf van redenen vertrekken. Meestal nog twee weken vakantie en laat mij met een acuut probleem achter. We hebben bij Difrax echt geen dubbele bezetting. Ik voel me regelmatig echt in de steek gelaten door medewerkers waarin ik veel geïnvesteerd heb.

Andersom is het voor een werkgever dus bijna onmogelijk om zonder veel gedoe en negativiteit van een medewerker afscheid te nemen. Maak van mij geen onmens. Ik heb geen HR-afdeling die het voor me regelt, maar moet maandenlang lelijke dingen over werknemers verzamelen, opschrijven en ze het keer op keer recht in hun gezicht vertellen. Het is voor beide partijen een ramp. Ik wil graag een volwassen gesprek en niet in dit soort vervelende spelletjes belanden. Ik ben geen onmens en maak dat dan ook niet van me.

Kortom het is tijd voor een grondige herziening van de verhoudingen op de arbeidsmarkt. Ik spreek de hoop uit dat de overheid met rigoureuze maatregelen komt om dit probleem voor zowel werknemers als werkgevers op te lossen.

Mijn voorstel
Mijn voorstel is om sneller contracten voor onbepaalde tijd aan te bieden – na een half jaar of jaar. En als je afscheid moet nemen, werkgevers drie of zes maanden (afhankelijk van de duur van het arbeidscontract) te verplichten het salaris door te betalen en in die periode actief te helpen bij sollicitaties. De medewerker werkt in een werkbare situatie deze maanden gewoon door. Als dat niet het geval is dan is het de keuze van de werkgever om wel salaris door te betalen maar geen arbeid te laten verrichten. Dan doet de overheid er nog een half jaar bij en daarna volgt een snel afnemende WW. Dit met als reden om mensen te stimuleren dat als het niet anders kan en is een baan met een lager salaris te accepteren. Op deze manier nemen we gezamenlijk werkgever, overheid en werknemers verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie. We geven mensen de ruimte om in een half jaar of jaar zich te kunnen aanpassen aan een nieuwe werkelijkheid. Dan wel door een nieuwe baan te vinden dan wel door eventueel hun kostenpatroon aan te passen. Meer dan deze verantwoordelijkheid hoeven en kunnen werkgevers en de overheid niet op zich nemen.

Net als veel andere ondernemers wil ik af van de verplichting zieke werknemers twee jaar door te betalen. Lopen we dan niet het risico terug te keren naar de periode van voor de WAO-crisis, toen werkgevers en werknemers gebroederlijk van honderdduizenden werknemers afkwamen door ze arbeidsongeschikt te verklaren en de kosten op de samenleving af te wentelen? Nee, de toegang tot de WAO is nu veel strenger en als we ‘’normaal’’ van mensen afscheid kunnen nemen – met verantwoordelijke regeling – is dat allemaal niet nodig.

Het gaat mij om het principiële punt dat langdurige ziekte en arbeidsongeschiktheid een zaak van de overheid is en niet op het bordje van de werkgever thuishoort, omdat het voor bedrijven zoals het mijne, en daar zijn er heel veel van in Nederland, tot een acuut bedreigende situatie kan leiden. We willen toch banen scheppen? Neem dan de belemmeringen weg en ik ben ervan overtuigd dat meer mensen een onderneming starten en we veel meer mensen, ook 50-plussers, in vaste dienst durven te nemen, waardoor iedereen privé en in het werk meer zekerheid krijgt.

Dus beste politiek kom niet met schijnoplossingen van 5 contracten in 3 jaar of 8 contracten in 4 jaar…. dat gaat het probleem niet oplossen! Alleen als we aan de ‘’achterkant’’ als het niet werkt gaan kijken dan lossen de problemen aan de ‘’voorkant’’ zich op.

Mijn dringende oproep aan de politiek is dan ook om het systeem grondig te herzien. Ik ben benieuwd of ze het in de formatie aandurven.

Vivienne van Eijkelenborg
CEO/Owner at Difrax
Zakenvrouw van het Jaar 2016
Entrepreneurs Organization

Deze visie bijdrage is mede gebaseerd op het interview en artikel geschreven door Rob de Lange in het Financieel Dagblad van 20 maart 2017.

2

Trackback from your site.

Facebook Twitter Google+ Pinterest
Meer
LinkedIn Mail

Reacties 68

Laat een bericht achter